Szukasz hotelu w Wenecji?

Most Westchnień (Ponte dei Sospiri)

Most ten należy do najbardziej znanych zabytków miasta i znajduje się w programie każdej wycieczki przybywającej do Wenecji. Znajduje się on nad Kanałem Pałacowym a pomiędzy Pałacem Dożów a więzieniem. Sławę swą zawdzięcza nie tyle formie architektonicznej, ile XIX-wiecznym pisarzom opiewających go w swych dziełach. Mostem tym przechodzili skazańcy z Pałacu Dożów do więzienia i właśnie tu mieli możliwość po raz ostatni popatrzyć na świat i westchnąć sobie do wolności, którą stracili. Stąd ta nazwa - Most Westchnień. Niejednokrotnie wzdychali tu ukochani do swych ukochanych będących na wolności. Legenda głosi, że jeśli jakaś para właśnie w tym miejscu się pocałuje to szykuje się rychłe wesele.

Plac Św. Marka (San Marco)

Plac św. Marka (wł. Piazza San Marco) – znajduje się w najstarszej części Wenecji i jest najbardziej znanym placem tego miasta. Jego historia zaczyna się w IX wieku i wiąże się z budową pierwszej bazyliki św. Marka. W tym czasie plac ograniczał się do niewielkiego obszaru znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie bazyliki. Przez teren obecnego placu przepływał jeden z kanałów weneckich, dzieląc go na dwie części, z których jedną zajmował sad klasztoru św. Zachariasza. Pod koniec XII wieku plac został powiększony do obecnych rozmiarów. Przebudowa wiąże się ze spotkaniem papieża Aleksandra III z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą.

Plac od samego początku był miejscem wielu ważnych wydarzeń i uroczystości. Od czasów Pietro Orseolo II na nim obchodzono uroczystość "zaślubin z morzem" podczas świąt Wniebowstąpienia,

Plac św. Marka połączony jest z Piazzettą San Marco. Ograniczają je budynki pałacu Dożów i bazyliki św. Marka. Na wprost bazyliki znajduje się klasycystyczny budynek skrzydła Napoleona (Ala Napoleonica). Budynek łączy ze sobą budynki Starej i Nowej Prokuracji (Procuratie Vecchie i Procuratie Nuove). Napoleon Bonaparte był zachwycony architekturą placu św. Marka. Polecił wybudować skrzydło zamykające zabudowę placu i uznał plac za najpiękniejszy salon Europy.

Do budynku Starej Prokuracji przylega wieża zegarowa (Torre dell'Orologio) a przy Nowej Prokuracji góruje dzwonnica św. Marka Campanile. Na przedłużeniu placu za wieżą zegarową, obok bazyliki św. Marka znajduje się Piazzetta dei Leonici - placyk, przy którym usytuowany jest budynek kurii biskupiej.

Większość budowli znajdujących się wokół placu została zbudowana w XVI wieku. Nawierzchnie zmieniono w pierwszych latach XVIII wieku.

Pomieszczenia Ala Napoleonica zajmują muzea:

• Museo Correr ze zbiorami dotyczącymi historii Wenecji, są to kolekcje monet, map, broni, starodruków
• Quadreria z kolekcją obrazów szkoły weneckiej od XIII do końca XV wieku
• Museo Archeologoco z kolekcją starożytnych rzeźb greckich i rzymskich
• Museo del Risorgimento poświecone pamięci powstania przeciwko Austrakom w marcu 1848 oraz jego przywódcy - Danielowi Maninowi.

W podcieniach budynków Prokuracji znajdują się liczne kawiarnie, wśród których najsłynniejsza nosi nazwę - Caffe Florian.

Plac św. Marka często jest zalewany wodą (acqua alta). Dla umożliwienia przejścia przez plac rozstawiane są wówczas niskie platformy uformowane w ciągi dla pieszych. Pojawiająca się woda w szybkim tempie rozlewa się po placu i również bardzo szybko znika podczas odpływu.

Inną cechą charakterystyczną placu są wszechobecne gołębie. Wystarczy na chwilę stanąć aby zaczęły siadać na ramionach i głowie pozujących do zdjęć turystów.

Bazylika Św. Marka (Basilica di San Marco)

Bazylika św. Marka (wł. San Marco) zbudowana została w Wenecji przy placu św. Marka dla pochowania relikwi św. Marka. W 828 r. kupcy weneccy wykradli jego szczątki z Aleksandrii i przywieźli na lagunę.  Pomysł pochowania ciała ewangelisty związany jest z legendą zgodnie, z którą Marek podczas podróży morskiej do Rzymu zatrzymał się na lagunie. Tu ujrzał anioła, który słowami: Pax tibi, Marce evangelista meus, ujawnił jemu miejsce pochowania. Św. Marek został obwołany patronem niezależnej Wenecji (pod zwierzchnictwem Bizancjum był nim św. Teodoryk). Skrzydlaty lew, symbol św. Marka, przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła stał się herbem republiki.

Fundatorem pierwszego kościoła był doża Angelo Partycipazio. Konsekracja odbyła się, w 832 ale już w 976 pożar powstały podczas powstania przeciwko doży zniszczył kościół i Pałac Dożów (Palazzo Ducale).

W latach 1063 – 1094 kościół został odbudowany. Budowla wzorowana na konstantynopolskim kościele św. Apostołów (używana jest także nazwa kościół Dwunastu Apostołów) zastała zaprojektowana w stylu bizantyjskim na planie krzyża greckiego z pięcioma kopułami rozmieszczonymi nad nawami w ramionach krzyża i nad polem w przecięciu się naw. Konstrukcja czasz przypomina rozwiązania architektury islamu. Podobne kopuły wykonano nad meczetem Umara w Jerozolimie i nad mauzoleum dynastii Fatymidów w Kairze.

Fasada była wielokrotnie rozbudowywana i przebudowywana. Po 1204 dobudowano narteks otaczający ramię wejściowe kościoła. Zgodnie z życzeniem doży Domenico Selvo, każdy statek wenecki zobowiązany był do przywożenia darów służących ozdobie nowej świątyni. Stąd różnorodność stylistyczna wielu detali architektonicznych pochodzących z różnych miejsc i wykonanych na przestrzeni długiego okresu czasu. Mimo wszystko kościół zachował swój niepowtarzalny urok.

Od strony Placu św. Marka kościół zdobi szeroka (52,0 m) fasada z pięcioma portalami zwieńczonymi półkolistymi tympanonami ozdobionymi barwnymi mozaikami. Nad skrajnymi drzwiami po lewej stronie znajduje się mozaika z ok. 1260 r. przedstawiająca fasadę bazyliki (jest to najstarsze zachowane przedstawienie budowli). Mozaika nad drzwiami z lewej strony (obok wejścia środkowego) przedstawia sprowadzenie ciała św. Marka. Środkowy portal zdobi romańskie obramowanie. Na środkowym łuku umieszczono alegorie pór roku i 12 miesięcy, łuk zewnętrzny zdobią postacie rzemieślników weneckich. Mozaika przedstawia zmartwychwstałego Chrystusa. Dekorację drzwi rozpoczęto ok. 1255 r. a ukończono na początku XIV wieku.

Nad portalami znajduje się pozioma galeria ('Loggia dei Cavalli, dostępna dla zwiedzających). Środkową jej część zdobią cztery konie z kwadrygi. Są to kopie (oryginały znajdują się w Museo Marciano) rzeźby przywiezionej w 1204 r. z konstantynopolskiego hipodromu na polecenie doży Enrico Dandolo. Kwadryga z czwórką koni, wykonana z pozłacanego brązu najprawdopodobniej w II wieku p.n.e. (rzeźba jest datowana na okres od IV wieku p.n.e. do I wieku p.n.e.). Jest to jedyna tego typu rzeźbą zachowana do naszych czasów. Stała się symbolem potęgi miasta. Napoleon Bonaparte, po zdobyciu miasta kazał wywieźć ją do Paryża, skąd powróciła po przejściu miasta pod zwierzchnictwo austriackie. Powyżej galerii, w osiach drzwi, cztery półkoliste pola obramowane ostrymi łukami w stylu późnego gotyku lombardzkiego z elementami wczesnego renesansu florenckiego (XIV-XV wiek). Cztery z nich zdobią XVII-wieczne barokowe mozaiki z scenami z życia Chrystusa. Na szczycie środkowego łuku umieszczona jest statua św. Marka, dzieło Niccolo Lambertiego, poniżej złoty lew św. Marka. W narożniku fasady, przy głównym wejściu do pałacu Dożów - Porta della Carta, umieszczona jest starożytna (z IV wieku) rzeźba z czerwonego porfiru przedstawiająca grupę tetrachów.

Wnętrze bazyliki prezentuje się bardziej jednolicie. Wnętrze jest podzielone rzędami marmurowych kolumn o złoconych korynckich głowicach. Nad nawami bocznymi umieszczono empory otwarte do wnętrza kościoła. Dolne partie ścian i filarów pokrywają płyty marmuru a powyżej nich oraz na powierzchniach posadzki, kopuł i sklepień umieszczono bogate mozaiki ze złotych i szklanych tesser. Do ich ułożenia doża Domenico Selvo sprowadził artystów z Konstantynopola. Dość szybko dołączyli do nich miejscowi uczniowie, którzy opanowali sztukę wytwarzania tesser ze szkła (jeden z najlepszych warsztatów założono na wyspie Murano). Pierwsze mozaiki w większości zostały uszkodzone przez pożar w 1106 r. Zastąpiono je wykonanymi przez miejscowych mistrzów w stylu naśladującym sztukę bizantyjską. Cechy bizantyjskie zostały połączone z elementami romańskimi i wczesnochrześcijańskimi. Większość mozaik pochodzi z XII – XV wieku. W sumie pokrywają ok. 4000 m2. Bogate sceny figuralne, ornamenty roślinne, geometryczne i zoomorficzne, tworzą bogactwo obrazów trudne do ogarnięcia podczas jednorazowego pobytu we wnętrzu kościoła. Najstarszy fragment mozaiki (z XIII wieku) zachował się w narteksie, jest on inspirowany malarstwem miniaturowym z V - VI wieku.

Za głównym ołtarzem znajduje się cenny zabytek jubilerskiej sztuki bizantyjskiej Złoty Ołtarz (Pala d'Oro). Pierwsza plakietka ołtarza została wykonana w Konstantynopolu w 976 r., sprowadził ją do bazyliki doża Pietro II Orseolo. W XII wieku została zastąpiona nową, wielokrotnie przerabianą i wzbogacaną. W 1209 dodano do jej górnej części 6 kolejnych plakietek przywiezionych z Konstantynopola (pochodzą one z kościoła Hagia Sofia lub klasztoru). Kolejne elementy elementy dodano w 1345. W plakietce o wymiarach 3,40 x 1,40 m umieszczono emaliowane płytki i krążki, figurki i szlachetne i półszlachetne kamienie, w tym 1300 pereł, 300 szmaragdów, 300 szafirów, 400 granatów i 15 rubinów.

W północnej części nawy głównej znajduje się Capitello del Crocifisso. Krucyfiks przywieziony w 1204 r. z Konstantynopola osłania cyborium wsparte na 6 kolumnach z afrykańskiego marmuru z bizantyjskimi, złoconymi głowicami. Na szczycie baldachimu umieszczono agat o średnicy 31 cm. W kaplicy, we wschodniej części północnego transeptu znajduje się ikona Madonny Nikopea, namalowana w X wieku.

Dwie ambony to zabytek z początków XIV wieku. Z ambony po prawej stronie ołtarza przedstawiano ludności nowego dożę.

Do południowej części transeptu przylega XIV-wieczne baptysterium, ufundowane przez dożę Andreę Dandolo. Ściany baptysterium zdobią mozaiki związane z wenecką szkoła ludową.

Piazzetta

Piazzetta di San Marco, placyk wenecki pomiędzy wybrzeżem Canale di San Marco a placem św. Marka. Po jego prawej stronie (patrząc od strony portu) znajduje się pałac Dożów a po lewej renesansowy budynek Liberia Sansoviniana, należący do biblioteki narodowej Biblioteca Nationale Marciana. Dzieło Jacopo Sansoviana ukończone w 1591 r. Część pomieszczeń została udostępniona zwiedzającym. Można w nich zobaczyć pomieszczenia ozdobione stiukami i freskami takich mistrzów jak: Andrea Palladio, Jacopo Tintoretto, Paolo Veronese a nawet Tycjana. Do budynku Liberia Sansoviana, od strony wybrzeża, przylega gmach mennicy Zecca, zaprojektowany także przez Sansoviana. Budynek został zbudowany w połowie XVI wieku, na miejscu poprzedniej mennicy. (Wenecjanie bili własne monety).

Piazzetta była nieoficjalnym miejscem spotkań polityków oraz widownią egzekucji. Kaźnie odbywały się pomiędzy dwoma kolumnami ustawionymi w pobliżu nadbrzeżnego bulwaru. Kolumny przywieziono z Konstantynopola w XII wieku. Na szczycie jednej z nich stoi posąg św. Teodora a na drugiej, wykonany z brązu, lew św. Marka, symbol republiki weneckiej.

Przy brzegu Canale di San Marco znajduje się port, do którego zawijają statki turystyczne oraz przystań gondoli. Na wprost widoczny jest kościół San Giorgo Maggiore, dzieło Palladia oraz po prawej stronie, przy ujściu Kanał Grande (canale Grande) budynek morskiej komory celnej (Dogana di Mare) z charakterystyczną złotą kulą podtrzymywaną przez dwóch atlantów i stojącą na niej figurą fortuny.

Wieża Zegarowa (Torre dell'Orologio)

Niektórzy mówią, że jest to jeden z najczęściej fotografowanych zabytków Wenecji. Środkowa część wieży została wzniesiona w latach 1496-1499, natomiast dwie boczne w 1506 roku. Zegar wskazuje nie tylko godziny ale także pory roku, fazy księżyca, oraz przechodzenie Słońca z jednego gwiazdozbioru do drugiego. Na szczycie znajdują się dwie figurki Maurów, które co godzinę uderzają w tam też znajdujący się dzwon. Poniżej znajduje się Lew św. Marka a jeszcze pod nim, Madonna z Dzieciątkiem. Na zaokrąglonym balkonie w święto Wniebowzięcia i następnie przez cały tydzień przesuwają się trzy figurki przedstawiające Trzech Króli.

Pałac Dożów (Palazzo Ducale)

Pałac Dożów (wł. Palazzo Ducale) – gotycka siedziba władców i rządu Wenecji. W pierwszym okresie miał charakter obronny. Pierwsza budowla powstała na miejscu bizantyjskiego zamku w 814 r. Zniszczył ją pożar wywołany podczas powstania przeciwko doży w 976. Odbudowana w XI wieku, była wielokrotnie rozbudowywana i przebudowywana. Doża Sebastian Ziani wprowadził wiele radykalnych zmian. Zmienił układ funkcjonalny pałacu Dożów (m.in. polecił zbudować osobny budynek tzw. Starej Prokuracji przy placu św. Marka, do którego przeprowadzono wyższych rangą urzędników). Kolejne istotne zmiany zostały wprowadzone w okresie od 1309 do 1424 r.

W 1340 r., wzdłuż wybrzeża, rozpoczęto dobudowę gmachu Wielkiej Rady (Maggior Consiglio). Uroczyste poświęcenie odbyło się w 1419 a już trzy lata później rozpoczęły się prace nad przedłużeniem budynku w głąb Piazzetty. Nowy budynek uzyskał fasadę z dwukondygnacyjnymi, ażurowymi arkadami.

Główne wejście do pałacu Porta della Carta znajduje się przy budynku bazyliki św. Marka. Prace nad jego budową doża Francesco Foscari powierzył Bartolomeowi i Giovanniemu Buonom w 1438 r. Prace ukończono w 1442 w gotyckim stylu flamboyant. Nad wejściem umieszczono postać doży klęczącego przed lwem (na stronach księgi są widoczne słowa: Pax tibi, Marce evangelista meus Pokój tobie Marku, Ewangelisto mój... tutaj spocznie twoje ciało). Obecnie w portalu znajdują się tylko kopie rzeźb, oryginały zostały zniszczone w 1797 przez mistrza kamieniarskiego na polecenie Napoleona (ocalała tylko głowa doży, która obecnie znajduje się w muzeum).

W 1483, podczas pożaru, została zniszczona część budynku. Odbudowa podjął się Antonio Rizzo. Jego dziełem są także schody Gigantów (Scala dei Giganti) znajdujące się na dziedzińcu, naprzeciw głównego wejścia. Ukończone w 1491 r. schody prowadzą na I piętro. W połowie XVI wieku ozdobiono je dwoma posągami Marsa i Neptuna (rzeźby Jacopo Sansovino). Pracę Rizzo kontynuowali architekci: Pietro Lombardo, Giorgio Spavento, Antonio di Pietro - Scarpagnino oraz Bartolomeo Manapola (ok. 1600 r.).

Pałac Dożów to trzykondygnacyjny budynek obejmujący z trzech stron wewnętrzny, renesansowy dziedziniec (dziedziniec zamyka bazylika św. Marka). Od strony nadbrzeża i Piazzetty na parterze i I piętrze posiada arkadowe loggie. Ściana II piętra jest ozdobiona płytami dwukolorowego kamienia. W środkowej części elewacji, pomiędzy oknami, umieszczono płaskorzeźby nawiązujące do wystroju architektonicznego Porta della Carta. Całość wieńczy ażurowa attyka. Skrzydło usytuowane wzdłuż kanału Pałacowego łączy Most Westchnień z budynkiem nowego więzienia (wcześniej wiezienie tzw. Piombi znajdowało się na strychu pałacu, pod dachem z ciężkich, ołowianych płyt).

Po utracie niepodległości pałac Dożów stał się siedzibą władz francuskich, później austriackich. W latach 1811 – 1904 część pomieszczeń zajmowała biblioteka Marciana. Obecnie w gmachu znajdują się muzeum Museo dell'Opera z ekspozycją 42 oryginalnych kapiteli z arkad na elewacjach zewnętrznych (zgromadzone po renowacji przeprowadzonej pod koniec XIX wieku). Do zwiedzania udostępnione są także pomieszczenia pałacowe dekorowane freskami m. in. Veronesa (np. Apoteoza Wenecji) i Jacopo Tintoretto (np. Raj). Na fryzie Sali del Maggior Consiglio umieszczono poczet 76 dożów weneckich. Miejsce, w którym powinien znajdować się portret doży Martin Falier zasłonięte jest kirem (doża został ścięty w 1355 za spiskowanie przeciw republice).

Dzwonnica Św. Marka (Campanilla)

Ma ona wysokość 98,6m. Pierwsza wieża, która tu stała pochodziła z IX wieku ale nie doczekał dzisiejszych czasów. Obecna wieża została wybudowana w 1912 roku a powodem było zwalenie się jej poprzedniczki w 1902r. Wieża ta pełniła funkcje dzwonnicy, latarni morskiej, wiatrowskazu i wieży strzelniczej. To właśnie na tej wieży słynny Galileusz zamontował swoją lunetę. Jako ciekawostkę można dodać, że z tejże dzwonnicy nie widać ani jednego kanału, za to wszystkie budynki w Wenecji.

Budynek Prokuracji Starej (Procuratie Vecchie)

Usytuowany po północnej stronie placu, istniał już za panowania doży Sebastana Ziani w XII wieku. Do niego, z pałacu Dożów zostały przeniesione apartamenty Prokuratorów (Procuratori della Repubblica) pełniących najważniejszą rolę w władzach miasta (najważniejsi, po doży, urzędnicy Republiki Weneckiej. Przebudowa w stylu renesansowym została rozpoczęta ok. 1500 r. według planów sporządzonych przez Mauro Coducci (Codussi). Po pożarze w 1512 rekonstrukcję powierzono Bartolomeo Boun, prace zakończył Jacopo Sansovino ok. 1532 r.

Pozostawiono 50 arkad na parterze i dodano drugie piętro. W poziomie parteru, pod arkadami, znajdują się trzy przejścia łączące plac z ulicą na tyłach budynku. Obecnie, parter zajmują liczne sklepiki i kawiarnie. Najsławniejsza z nich to Caffe Quadri (otwarta w 1775 r.) i Caffe Lavena (otwarta w połowie XVIII wieku), ulubione miejsce Ryszarda Wagnera.

Budynek Prokuracji Nowej (Procuratie Nuove)

Usytuowany po południowej stronie placu, został zaprojektowany przez Vincenzo Scamozzi w ostatnich latach dwudziestych XVI wieku. Jego klasycystyczna architektura jest wzorowana na budynku Prokuracji Starej. Prace trwały od 1582 do 1640, zakończone zostały przez Baldassare Longhena. Budynek łączy się z Biblioteką Sansovino usytuowaną wzdłuż Piazzetta di San Marco. Pierwotnie były to pomieszczenia przeznaczone dla rozrastających się urzędów prokuratorskich. W czasach napoleońskich został zamieniony w pałac królewski z siedzibą gubernatora napoleońskiego a później austriackiego. Po zjednoczeniu Włoch mieściła się w nim rezydencja królów, obecnie są w nim apartamenty prezydenckie.

Na parterze, pod arkadami mieści się Caffe Florian, istniejąca od 29 grudnia 1720 r., najstarszej kawiarni Wenecji.

Budynku Prokuracji połączyło skrzydło Ala Napoleonica zbudowane w stylu klasycystycznym na polecenie Napoleona przez Giuseppe Maria Soli w miejscu kościoła San Gieminiano i skrzydeł budynków Prokuracji. W tym skrzydle mieściła się sala balowa. Budynek Ala Napoleonica i Prokuracji Nowej są ze sobą połączone. Obecnie znajdują się w nich pomieszczenia muzealne z wejściem z budynku Ala Napoleonica.

Most Rialto (Ponte di Rialto)

Najstarszy i jedyny do czasu wybudowania Ponte dell'Accademia w 1854 r. most wenecki nad Kanałem Grande.

Pierwsze plany zbudowania mostu w tym miejscu miał doża Sebastian Ziani. Jednak dopiero w 1181 zbudowano most pontonowy Ponte della Moneta. Zaprojektował go Nicolò Barattieri. Ok. 1250 r. pontonowy most zastąpiono zwodzoną konstrukcją drewnianą. Podczas rebelii przeciwko Bajamonte Tiepolo, w 1310 została ona zburzona. Na odbudowanym drewnianym moście umieszczono kramy kupieckie, a opłaty czynszowe przeznaczone zostały na jego utrzymanie. Konstrukcja mostu nie wytrzymała ciężaru tłumu obserwującego paradę. Most zawalił się w 1444 i ponownie w 1524.

W latach 1588 – 1591 zrealizowano projekt Antonio da Ponte zastępując drewnianą budowlę konstrukcją kamienną.

Na jednoprzęsłowej budowli umieszczone są liczne kramy kupieckie rozdzielone widocznymi z daleka łukami arkad. W środku rozpiętości mostu Antonio da Ponte zaprojektował podwyższony łuk, do którego dochodzą dwa rzędy kramów usytuowanych wzdłuż całego przęsła, frontem do wnętrza mostu. Pomiędzy nimi, poprowadzona jest uliczka dla pieszych. Przejście jest możliwe także przy obu balustradach (od strony wody). Most ma rozpiętość 28,0 m i wysokość 7,5 m.

Na pierwszych projektach banknotów o nominale 50 Euro umieszczono grafikę przedstawiającą most Rialto (projekt nie został zaakceptowany).

Położony na wysokim brzegu obszar w pobliżu mostu, zwany Rialto, został zasiedlony już w pierwszych wiekach istnienia Wenecji. Na ziemiach wokół bazyliki i pałacu dożów znajdował się ośrodek władzy politycznej a w tej części miasta powstało centrum finansowo-handlowe republiki. Już w XII wieku otwarto tu pierwszy państwowy bank w Europie. Tu powstawały również urzędy kierujące sprawami morskimi i skarbem państwa. W Rialto mieścił się bazar, na którym handlowano towarami przywożonymi drogą morską ze Wschodu. W 1514 r. pożar zniszczył prawie całą dzielnicę (ocalał tylko kościół San Giacomo di Rialto). Centrum handlowe odbudowano. Budynek Fabbriche Vecchie powstał w 1519 a 30 lat później, zaprojektowany przez Sansoviana Fabbriche Nuove.

Kanał Grande (Canale Grande)

Jest to długa na 3,8 km arteria wodna. Głębokość wynosi do 6 metrów a szerokość od 30 do 60 metrów. Kanał ten dzieli miasto na dwie części połączone trzema mostami: Ponte di Rialto, Ponte degli Scalzi i Ponte dell'Accedemia. Niegdyś koncentrowało się tu życie handlowe miasta aż do momentu gdy przeniesiono port w okolice placu św. Marka. Od tej pory kanał ten jest przede wszystkim atrakcją turystyczną, po której pływają tramwaje wodne (vaporetto) oraz gondole.

Santa Maria della Salute

Wenecka bazylika mniejsza Santa Maria della Salute została zbudowana, zgodnie z dekretem senatu podpisanym przez dożę Nicolo Contarini z 22 października 1630 r., jako wotum dziękczynne po zakończeniu epidemii dżumy, która pozbawiła życia ok. 1/3 mieszkańców miasta.

Bazylika została usytuowana nad Kanałem Grande obok budynku morskiej komory celnej Dogana di Mare.

Barokowa budowla została zaprojektowana na rzucie ośmioboku otoczonego arkadami i zwieńczona kopułą ustawioną na bębnie. Kościół otacza sześć kaplic.

Projektantem kościoła był Baldassare Longhena. Prace rozpoczęto we wrześniu 1631 (po zakończeniu epidemii) a zakończono w 1681. Konsekracja odbyła się 9 listopada 1687. W kościele umieszczono obrazy Tycjana (obraz ołtarzowy – Święty Marek na tronie wraz ze świętymi Kosmą, Damianem, Sebastianem i Rochem) i Jacopo Tintoretto (Wesele w Kanie Galilejskiej), przeniesione z kościoła Santo Sprito.

W Wenecji w dniu 21 listopada, rokrocznie odbywa się uroczysta procesja dziękczynna za zdrowie miasta. Prowadzona jest po specjalnie przygotowanym pontonowym pomoście, z placu św. Marka przez Kanał Grande do kościoła Santa Maria della Salute.

Kościół San Giorgio Maggiore

Kościół San Giorgio Maggiore został zbudowany na weneckiej wysepce San Giorgio w latach 1597 - 1610r. przez Simeone Sorellę według projektu Andrea Palladio. Prace projektowe trwały od 1560 do śmierci architekta w 1580, projekt fasady był ukończony już w 1566. Trzynawowe wnętrze wieńczy kopuła umieszczona na skrzyżowaniu nawy głównej i zakończonego absydami transeptu. Nawy przykryto sklepieniem kolebkowym. Nawę główną kończy wydłużone prezbiterium z oddzielonym kolumnami chórem. Widoczną z Piazzetta di San Marco białą fasadę budowli zdobią kompozytowe pókolumny umieszczone na wysokich bazach bramujące główne wejście. Pomiędzy nimi, w niszach, umieszczono posągi św. Jerzego i św. Stefana oraz dożów Wenecji.

We wnętrzu kościołą znajdują się nagrobki dożów weneckich oraz obrazy mistrzów renesansu, m.in. Jacopo Tintoretto Ostatnia Wieczerza.

Wysoka dzwonnica została dobudowana w 1791 r.

Palazzo Venier dei Leoni

Pałac w Wenecji wg Projektu Lorenzo Boschetti. Budowę rozpoczęła w 1794 r. rodzina Venier, ale, z powodu kłopotów finansowych inwestora, nigdy nie została ona ukończona. Nazwa budynku, obok nazwiska pierwszych właścicieli, pochodzi od kamiennych figur lwów stojących na cokole jego fasady. Obok pałacu, jeden z nielicznych w Wenecji ogrodów. W 1949 r. Palazzo zakupiła amerykańska kolekcjonerka dzieł sztuki, Peggy Guggenheim. Dziś w pałacu mieści się muzeum Fundacji Solomona Guggenheima, gdzie można oglądać bogate zbiory dzieł sztuki współczesnej.

Ca' Rezzonico

Barokowy pałac w Wenecji, którego budowę, wg projektu Baldassera Longhena, rozpoczęto w połowie XVII w. na zlecenie rodu Bon, a jej dokończenie zleciła w roku 1750 rodzina Rezzonico. W budynku mieści się Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku.

Ca' Pesaro

Ca' Pesaro Pałac w Wenecji, którego budowę rozpoczęto w 1628, gdy rodzina Pesaro zakupiła trzy położone obok siebie palazzi, i zleciła Baldessarre Longhena przygotowanie projektu nowego ogromnego budynku.

W chwili śmierci architekta w 1682 pałac miał tylko jedną kondygnację, a jego budowę ostatecznie zakończono w 1710. Jest to jeden z największych budynków tego typu w mieście. Od 1902 w jego wnętrzach mieści się Muzeum Sztuki Współczesnej.

Palazzo Grassi

Jego budowę, na zlecenie bolońskiego rodu Grassi, rozpoczęto ok. roku 1748, prawdopodobnie wg projektu Giorgio Massari. W okresie, gdy budynek był własnością koncernu motoryzacyjnego FIAT w jego wnętrzach organizowano wystawy sztuki. W październiku 2004 roku został sprzedany miastu Wenecja, z przeznaczeniem na kasyno.

Hotele: Włochy
Hotele: Wenecja
Hotele: Lotnisko Tessera w Wenecji (VCE) - Wenecja