Szukasz hotelu w Rzymie?

Łuk Konstantyna (Arco di Constantino)

Zbudowany został w 312 roku przez lud i Senat rzymski dla upamiętnienia zwycięstwa nad Maksencjuszem na Ponte Milvio. Łuk ten zdobią medaliony i reliefy, które mają już jednak charakter późnoantyczny. Długi czas panowało przekonanie, że nielicznej już garstce artystów pozostałych w Rzymie nie udało się wykonać na czas całości płaskorzeźb i puste pola zastąpiono przypadkowo zgromadzonymi gotowymi ozdobami. Dzisiejsze badania wskazują jednak na świadome umieszczenie wyobrażeń najlepszych cesarzy na Łuku Konstantyna, stawiając go tym samym w ich rzędzie.

Koloseum (Colosseo)

Bazylika Św. Pawła za Murami (San Paolo Fuori le Mura)

Jest to drugi, po Bazylice Św. Piotra, kościół pod względem wielkości. Został prawie całkowicie zniszczony przez pożar w 1823 roku. Odbudowa trwała 6 lat (1823-1829). Fasadę, ozdobioną mozaikami i poczwórnym portalem, który projektował Sacconi. Ogromne, imponujące wnętrze dzieli na pięć naw 80 kolumn. Pośród wielu niezwykle cennych dzieł sztuki, które znajdują się w świątyni warto zwrócić uwagę na łuk triumfalny ozdobiony mozaiką z V w., baldachim Arnolfo Di Cambio ocalony z pożaru, trzynastowieczną mozaikę w apsydzie, przedstawiającą Chrystusa z Apostołami, piękny kandelabr z XII w. i Kaplicę Krzyża Świętego z freskami Maderny. Innym wspaniałym arcydzielem jest dziedziniec klasztorny zbudowany na początku XIII w. przez Vassallettiego.

Bazylika Św. Jana na Lateranie (San Giovanni in Laterano)

Od wieków była to główna rezydencja papieży, ale kiedy pod koniec XIV w. papiestwo wróciło z Awinionu i zastało zrujnowane pałace laterańskie, przeniosło się do Watykanu. Od IV wieku zawsze stał na tym miejscu jakiś kościół - pierwszy założył Konstantyn. Obecny - przebudowany przez Borrominiego w XVII w. - świadczy o obfitującej w wydarzenia historii Rzymu i zawiera elementy z najrozmaitszych okresów jego dziejów. Do wnętrza bazyliki prowadzi pięcioro drzwi. Drzwi Święte (po lewej) są otwierane, tak jak w Bazylice Św. Piotra, tylko w Lata Jubileuszowe. Środkowe drzwi kościoła pochodzą z Curii, czyli Domu Senackiego przy Form Romanum. Na pierwszym filarze z lewej strony, w prawej nawie bocznej, znajduje się fragment fresku pędzla Giotta przedstawiający Bonifacego VIII proklamującego rok 1300 Rokiem Świętym. Nieco dalej znajduje się pomnik papieża Sylwestra I. W pomnik wkomponowano fragment oryginalnego grobowca Sylwestra, z którego dochodzi ponoć klekot kości, gdy ma umrzeć kolejny zwierzchnik kościoła. Temu to papieżowi zawdzięczamy zabawy i różne szaleństwa w ostatnim dniu roku. Za ołtarzem papieskim przechowywane są głowy św. Piotra i św. Pawła - najważniejsze relikwie w kościele. Natomiast w jednej z sal bocznych znajduje się tron papieski i rozmaite pamiątki (m.in. szaty pontyfikacyjne Bonifacego VIII).

Forum Romanum (Foro Romano)

Forum było w starożytności placem otoczonym monumentalnymi bazylikami i świątyniami, który stanowił ośrodek życia miasta. Teren, na którym się znajdowało, był podmokły i dopiero prace melioracyjne podjęte przez króla Tarquinio Prisco umożliwiły późniejsze jego zagospodarowanie. Forum, dzięki swojemu centralnemu położeniu, stanowiło idealne miejsce spotkań Rzymian z mieszkańcami okolicznych wsi i oczywiście wymiany towarowej. To spowodowało powstawanie nowych sklepów, świątyń i różnego rodzaju kramów aż plac ten stał się sercem miasta. Odbywały się tu także zgromadzenia ludowe i zebrania Senatu, wybory do rady miejskiej i ceremonie religijne a także wykonywane tu były wyroki sądu. W 283 roku pożar zniszczył to, co było w Forum Romanum najpiękniejsze, czyli monumentalny zespół świątyń i bazylik. Wtedy to właśnie Forum zaczęło tracić swoją wartość. Proces ten zahamował nieco Dioklecjan, który nakazał odbudowe tego co spłonęło. Jednak po jego śmierci proces niszczenia Forum znów się wzmógł i był jeszcze potęgowany przez mieszkańców Rzymu, którzy grabili budulec później wykorzystywany do budowy własnych domów i fortec. W końcu Forum Romanum przeistoczyło się w ogromną łąkę w środku miasta, na której wśród starożytnych ruin pasło się bydło. Dopiero w 1700 r. wzrosło na nowo zainteresowanie dla tego cennego kompleksu budowli poparte pracami archeologicznymi, które trwają po dziś dzień.

Via Sacra - ulica przebiegająca przez sam środek Forum, od stóp wzgórza kapitolińskiego na zachodzie do wschodniego krańca placu i łuku Konstantyna. Była ona najbardziej znaną ulicą starożytnego Rzymu, wzdłuż której zwycięscy cesarze i generałowie udawali się procesją dziękczynną do świątyni Jowisza na wzgórzu kapitolińskim.

Świątynia Westy - płonął tam święty ogień podtrzymywany przez dziewicze kapłanki. Ogień ten nie mógł zgasnąć, bo źle by to wróżyło miastu. Obok znajduje się dom Westalek.

Kuria - miejsce zgromadzeń Senatu, wzniesiona z rozkazu króla Tuliusza Hostyliusza i po licznych przeróbkach, w VII wieku, zamieniona na kościół. Wewnątrz obejrzeć można odnowioną marmurową posadzkę. Widoczne są także marmurowe postumenty, na których umieszczane były drewniane krzesła Senatorów. Plac przed Kurią nazywał się Comitium i było to miejsce, gdzie lud zbierał się na zgromadzeniach, by obierać członków rady miejskiej czy sędziów.

Kapitol (Campidoglio)

Kapitol jest najsłynniejszym z 7 rzymskich wzgórz. To właśnie tu od zarania dziejów było centrum życia religijnego i publicznego miasta. Plac Kapitoliński jest zaprojektowany przez Michała Anioła z polecenia papieża Pawła III. Zgodnie z projektem Michała Anioła jest on również dziś ograniczony trzema pałacami: Pałacem Konserwatorów, Senatorów i Pałacem Nuovo. Na plac wchodzi się po kamiennych stopniach, również zaprojektowanych przez genialnego artystę. U ich podnóża znajdują się dwa egipskie lwy a na szczycie dwa kolosalnej wielkości posągi Dioskurów: Kastora i Poluksa stojących obok swoich koni. Wzdłuż balustrady, która zamyka plac, możemy podziwiać Trofea Mariusza i posągi Konstantyna i Konstantyna II. Pośrodku placu wznosi się pomnik Marka Aureliusza na koniu. Jest on wykonany z brązu w II w. n.e. i został tu sprowadzony z Lateranu przez papieża Pawła III wbrew woli Michała Anioła.

Pałac Senatorów (Palazzo dei Senatori)

Jest obecnie siedzibą Rady Miejskiej. Fasadę zdobią dwuspadowe schody, dzieło Michała Anioła, pod którymi otwiera się nisza z posągiem bogini Romy trzymającej w ręku kulę - symbol panowania Rzymu nad światem. Po jej obu stronach znajdują się rzeźby przedstawiające rzeki: Nil i Tybr. W środku znajduje się słynna sala rady z jeszcze słynniejszym posągiem Juliusza Cezara.

Pałac Konserwatorów (Palazzo dei Conservatori)

Został wzniesiony w XV w. przez Giacomo della Porta a wykończony przez Michała Anioła. Znajduje się tam wiele sali np. Sala Horacjuszy, Sala Kapitanów, Sala Konserwatorów oraz najsłynniejsza Sala Wilczycy. To właśnie tam znajduje się Wilczyca Kapitolińska, wykonana z brązu w V w. p.n.e. przez artystę o nazwisku Pollaiolo Od niepamiętnych czasów jest symbolem miasta Rzym. Wilczyca ta karmi bliźnięta: Romulusa i Remusa - legendarnych założycieli Rzymu.

Palazzo Nuovo

Jest zaprojektowany przez Michała Anioła na wzór Pałacu Konserwatorów. Prace przy nim podjęto w XVII wieku. Wewnątrz znajduję się także wiele sal takich jak: Sala Gołębic czy Gabinet Wezery, ale dwie zasługują na szczególne uznanie. Sala Imperatorów mieści 65 popiersi cesarzy rzymskich, stanowiących jedną z najbogatszych i najciekawszych kolekcji rzeźb tego rodzaju. Sala Filozofów, bierze ona swoją nazwę od zbioru popiersi myślicieli greckich i rzymskich. Znajdują się tu popiersia m.in. Sokratesa, Cycerona, Lizjasza czy choćby słynnego Homera.

Pomnik Wiktora Emanuela (Victorianum)

Pomnik ten, nazywany Ołtarzem Ojczyzny, wzniesiony został na przełomie wieków dla upamiętnienia zjednoczenia kraju. Rzymianie ironicznie nazywają go "maszyną do pisania", amerykańscy żołnierze ochrzcili go natomiast mianem "tortu weselnego". Pomnik zbudowany jest z białego marmuru i jest o za bardzo pompatyczny. Król Wiktor Emanuel II prawdopodobnie również nie byłby nim zachwycony gdyż był bardzo skromnym człowiekiem. Na szczycie schodów znajduje się Grób nieznanego Żołnierza. Straż zwasze trzyma przy nim wartę i wciąż płonie ogień. Nawiasem mówiąc, posąg króla na koniu uchodzi za największy na świecie (same wąsy mają trzy metry długości).

Panteon

Na placu della Rotunda znajduje się jedyna całkowicie zachowana budowla starożytnego Rzymu i - oprócz Koloseum - najbardziej imponująca wizualnie. Wiedzę inżynierską Hadriana można najlepiej docenić wewnątrz: wymiary kopuły i wysokość budynku są idealnie równe (43 m.), a przepuszczający snop światła do mrocznego wnętrza otwór w środku kopuły ma całe dziewięć metrów. Największe wrażenie robi fakt, że nie widać żadnych filarów podtrzymujących całość - są one wkomponowane w ściany budynku. Wnętrze kopuły było ozdobione kasetonami we wnękach stały posągi bogów.

Piazza Navona

Już Cezar i August zbudowali tu widownię dla greckich przedstawień, a po pożarze w 62 roku cesarz Dominicjan nakazał tu budowę stadionu, którego eliptyczną formę plac do dziś zachował. Krajan powiększył stadion do 30 tys. Miejsc siedzących, a Aleksander Servus tak pięknie go ozdobił, że jeszcze w 1600 r. nosił nazwę Cirrus Alexandrinus. W okresie renesansu plac stawał się głównym miejscem karnawałowych zabaw i turniejów. Po zdobyciu Grenady odbyła się tu także wielka walka z bykiem na styl hiszpański. W 1650 roku Innocenty X nakazał przeprojektowanie placu. Wtedy to właśnie powstała potężna fontanna (Fontana dei Fiumi) dzieła Berniniego i jego uczniów. Przedstawia ona personifikacje rzek: Nilu, Dunaju, Gangesu i Rio de la Plata. Czołowy artysta baroku pozyskał sobie właśnie tym dziełem sympatię papieża. Dodatkowo, po obu stronach placu umieszczono jeszcze dwie fontanny: w południowej ustawił Bernini statuę zwaną Il Moro, czyli Maur, w północnej natomiast dopiero w 1878 roku dodano rzeźbę Neptuna dostrajając ją szczęśliwie do barokowego wyglądu placu.

Fontanna di Trevi

Nazwa fontanny pochodzi od imienia dziewczynki, Trevi, która pokazała legionom rzymskim źródło wody, na którym w latach późniejszych wybudowano akwedukt. Fontanna ta znajduje się właśnie na miejscu tego dawnego akweduktu wybudowanego przez Agryppę. Została zbudowana przez Salvi'ego w XVII w. Pośrodku fontanny znajduje się bóstwo oceanów na rydwanie ciągniętym przez dwa konie (trytony). Jeden symbolizuje spokojne morze a drugi morze podczas sztormu i huraganu. Woda spływa tarasami od wielkiego posąga Okenosa, wyrzucona przez nozdrza morskich koni do wielkiego basenu okolonego schodami. Szum tej kryształowej wody wspomni każdy, kto kiedyś rzucał tu pieniążek, aby znów powrócić do Rzymu.

Plac Hiszpański (Piazza di Spagna)

Na środku Placu Hiszpańskiego znajduje się fontanna w kształcie łodzi (Fontana della Barcaccio) zaprojektowana przez Berniniego. Prawie sto lat po wybudowaniu fontanny, na początku XVIII wieku powstały Schody Hiszpańskie zaprojektowane przez Sanctis'a. Bez przesady można stwierdzić, że jest to jedno z najpiękniejszych rozwiązań urbanistycznych świata z epoki baroku i tu właśnie styl ten osiągnął szczyt harmonii i piękna. Na schodach organizowana jest co roku przez Radę Miasta wystawy azali. Na szczycie znajduje się kościół Trinita dei Monti (Świętej Trójcy), zbudowany w XVI wieku przez Carla Madernę i sfinansowany przez Ludwika XII. Na lewo od kościoła znajduje się Villa Medici. Jest to budynek stanowiący od XIX w. własność Francji, a obecnie znajduje się tam rzymska siedziba Akademii Francuskiej, którą założył Ludwik XIV z myślą o swoich poddanych, pragnących poszerzyć znajomość sztuki.

Zamek Świętego Anioła (Castel Sant'Angelo)

Na początku było to Mauzoleum Hadriana, które po pewnym czasie połączono murem z Bazyliką Piotrową. Uczyniło to z zamku bardzo ważny punkt strategiczny po prawej stronie Tybru. W VI wieku miasto zostało zaatakowane przez Gotów, którzy chcieli także wedrzeć się do mauzoleum. Pozostawiona w mauzoleum niewielka załoga broniła się rozpaczliwie. Na wspinających się po drabinach napastników posypał się grad marmurowych rzeźb. Wśród tysięcy poległych bielały skrwawione szczątki bogów i herosów starożytnych, a piękna dotąd budowla pozostała ponurą ruiną.

W 590 rok, podczas szalejącej w mieście zarazy, idący w błagalnej procesji papież Grzegorz I ujrzał nad masywem grobowca Hadriana postać archanioła Michała chowającego miecz do pochwy na znak wygaśnięcia epidemii. Od tego czasu Mauzoleum Hadriana zaczęto nazywać Zamkiem Św. Anioła, a Bonifacy IV wzniósł w 608 r. na szczycie budowli kaplicę S. Angelo usque ad coelos, czyli Świętego Anioła w Niebie.

Dziś na szczycie twierdzy można posiedzieć w niewielkiej kawiarence, podziwiając piękny widok rozciągający się na mosty na Tybrze, na ogrody Pincho, śródmieście i oczywiście na Plac i Bazylikę Św. Piotra.

Plac Św. Piotra (Piazza San Pietro)

Jest to największe dzieło Berniniego i zarazem jedna z najwspanialszych na świecie kompozycji architektonicznych. Dwa ogromne łuki kolumnad jak rozłożone ramiona chcą przytulić wszystkich do swojej piersi, czyli do bazyliki. Bernini zamierzał jednak spiąć te rzędy kolumn łukiem triumfalnym tak, aby całą bazylikę było widać dopiero z bliska, lecz plan nie został zrealizowany i ramiona placu pozostały otwarte. Obelisk na środku placu został sprowadzony do Rzymu w 36 r. przez Kaligulę i przez wiele lat stał w cyrku Nerona na wzgórzu watykańskim, gdzie według niektórych teorii miał wyznaczać miejsce męczeństwa Św. Piotra. Na plac został przeniesiony w 1586 r. z rozkazu Sykstusa V, by stanął przed bazyliką. Po obu stronach obelisku znajdują się fontanny, ta z lewej dzieła Berniniego a z prawej Maderny. Między obeliskiem każdą fontanną znajduje się kolisty kamień wyznaczający ognisko elipsy - miejsce, w którym cztery rzędy kolumn na obwodzie placu ustawiają się w idealny szereg, sprawiając wrażenie, jakby kolumnadę tworzył jeden rząd filarów.

Bazylika Św. Piotra (Basilica di San Pietro)

Plac jest imponujący, że zwiedzając bazylikę, nie sposób uniknąć pewnego rozczarowania. Fasada przesłania kopułę, widoczną z niemal każdego punktu miasta. Budowlę zaprojektował na początku XVI w. Bramente, lecz ukończył ponad wiek później Carlo Maderna. W rezultacie bazylika łączy styl renesansowy z barokowym. Przy budowie bazyliki zatrudnieni byli najlepsi włoscy architekci XVI i XVII w. a sama jej lokalizacja ma wielkie historyczne znaczenie. Pod względem rozmiarów bazylika przoduje wśród większości kościołów. Wymiary bazyliki to: 212 m. długości zewnętrznej, 187 m. długości wewnętrznej, 132,5 m. wysokości do wierzchołka kopuły, której średnica liczy 42,45 m. Bramante pierwotnie wyobrażał sobie, że świątynia będzie zbudowana na planie krzyża greckiego, z wysoką kopułą nad skrzyżowaniem naw, lecz po jego śmierci koncepcję zmieniono. Wrócił do niej dopiero Michał Anioł, gdy objął funkcję głównego architekta. Zdążył nawet wznieść podstawę kopuły, lecz po jego śmierci Carlo Maderna przeprowadził z polecenia papieża Pawła V radykalną zmianę założeń, porzucając ideę krzyża greckiego. Uznano, że kościół na planie krzyża łacińskiego jest bardziej praktyczny, bo łatwiej pomieści liczne kongregacje. W rezultacie jednak zmiana planu bazyliki wpłynęła niekorzystnie na widok z placu na kopułę. Wnętrze utrzymano w stylu rozwiniętego baroku a twórcą większości najważniejszych dzieł jest Bernini.

Hotele: Włochy
Hotele: Rzym
Hotele: Lotnisko Ciampino w Rzymie (CIA) - Rzym
Hotele: Lotnisko Fiumicino w Rzymie (FCO) - Rzym