Szukasz hotelu w Pradze?

Hradczany

Historia Pragi rozpoczyna się wraz z budową zamku, założonego w IX wieku przez księcia Borzywoja. Dzięki położeniu na wysokim brzegu Wełtawy, zamek stał się wkrótce oficjalną rezydencją Przemyślidów. Wśród zabudowań zamkowych były pałac, trzy kościoły i klasztor. Około 1320 roku, z jednej strony zewnętrznych murów obronnych zamku powstała osada � Hradczany. Zamek był wielokrotnie przebudowywany, głównie za panowania Karola IV i Władysława Jagielończyka. Po groźnym pożarze w 1541 roku, zniszczone budowle zostały odbudowane w stylu renesansu. Za panowania Rudolfa II zamek przeżywał ostatni okres świetności jako siedziba dworu cesarskiego, był ważnym ośrodkiem nauki i sztuki. Późniejsi Habsburgowie rezydowali w Wiedniu, na zamku zaś zatrzymywali się sporadycznie. Od roku 1918 jest on siedzibą prezydenta republiki.

Katedra św. Wita (Chram sv. Vita)

Prace nad tą budowlą rozpoczęto w 1344 roku z rozkazu Karola IV. Budową kierował francuski architekt Mateusz z Arras, a po jego śmierci, przybyły ze Szwabii Peter Parler. Jego warsztat kontynuował prace aż do wybuchu wojen husyckich. Wznoszenie katedry zakończył ostatecznie zespół architektów i artystów w ciągu XIX i XX wieku. Przechowywane są tu regalia królów czeskich, a jest także nagrobek "Dobrego Króla" Wacława.

Wnętrze Katedry św. Wita pozwala cofnąć się w czasie o kilkaset lat. Wchodząc przez zachodni portal można dostrzec wiele znakomitych neogotyckich elementów architektonicznych. Mijając później rząd bocznych kaplic, ujrzymy wiele obiektów kultu religijnego, takich jak święte relikwie oraz dzieła sztuki sakralnej, począwszy od renesansowych obrazów po współczesne rzeźby.

Złota Uliczka (Zlata Ulicka)

Jest to mała, wąska uliczka, która zawdzięcza swoją nazwę mieszkającym tu w XVII wieku złotnikom. Po jednej jej stronie ciągnie się szereg niewielkich, kolorowych domków, dobudowanych do zamkowych murów. Powstały one pod koniec XVI wieku dla straży Rudolfa II. Sto lat później w domach tych zamieszkali złotnicy. Do XIX wieku teren został zaniedbany i zajęła go praska biedota oraz element przestępczy. W latach pięćdziesiątych XX wieku wysiedlono dotychczasowych mieszkańców, a budynkom starano się przywrócić dawny kształt. W większości domów powstały księgarnie oraz sklepy z czeskim szkłem i pamiątkami. Na Złotej uliczce mieszkało także wielu słynnych pisarzy, między innymi laureat Nagrody Nobla, Jaroslav Seifert oraz Franz Kafka, który przez kilka miesięcy wraz z siostrą zajmował dom nr 22. Nazwa "złota" przyczyniła się do powstania wielu legend o uliczce. To tutaj alchemicy pochyleni nad swymi dymiącymi retorami próbowali szukać "kamienia filozoficznego" dla Rudolfa II. W rzeczywistości alchemicy mieli swoje pracownie przy ulicy Vikarskiej, leżącej miedzy katedrą św. Wita a Wieżą Prochową.

Wieża Prochowa

Wieża ta została zbudowana w 1496 roku przez architekta króla Władysława II, Benedykta Reja, jako bastion górujący na Jelenim Parowem. Pierwotna budowla spłonęła w 1541 roku, lecz odbudowano ją z przeznaczeniem na dom i warsztat rusznikarza i ludwisarza Tomasa Jarosa. W roku 1549 wykonał on największy praski dzwon, 18-tonowy "Zygmunt", dla katedry św. Wita. Podczas panowania Rudolfa II (1576-1612) wieża stała się pracownią alchemików. To tutaj ludzie, tacy jak Edward Kelley, dokonywali eksperymentów, które miały przekonać cesarza o możliwości przemiany ołowiu w złoto. W roku 1649, podczas okupacji Zamku przez Szwedów, w wieży nastąpił wybuch prochu strzelniczego, powodując poważne zniszczenia. Niemniej służyła nadal jako magazyn prochu aż do 1754 roku, gdy zamieniono ją na mieszkania dla kościelnych katedry św. Wita. W latach sześćdziesiątych XX wieku w wieży urządzono muzeum, w którym znajduje się ekspozycja związana z ludwisamią Jarosa oraz praktykami alchemików z czasów Rudolfa II.

Bazylika św. Jerzego (Bazilica sv. Jiri)

Została ona wzniesiona przez księcia Bratysława w latach 915-921 i jest starsza od katedry św. Wita. Przy tym jest najlepiej zachowaną budowlą romańską w Pradze. W roku 973 została rozbudowana, gdyż założono przyległy klasztor św. Jerzego a następnie po pożarze w 1142 roku została odbudowana. Masywne, bliźniacze wieże oraz surowe wnętrze starannie zrekonstruowano, tak by oddać pierwotny charakter kościoła. Charakterystyczna fasada bazyliki, utrzymana w kolorze ceglastoczerwonym pochodzi natomiast z XVII wieku.

W kościele pochowana jest św. Ludmiła, wdowa po księciu Borzywoju władającym Czechami w IX wieku. Ta pierwsza czeska męczennica chrześcijańska została uduszona podczas modlitwy przez swoją synową, Drahomirę. Wśród innych członków rodu Przemyślidów, pochowanych w tym kościele, jest także Bratysław. Jego prosty nagrobek, z malowanego drewna, stoi w prawej nawie kościoła, u stóp krętych schodów, wiodących na chór. Naprzeciw jest nagrobek Bolesława II otoczony barokową kratą.

Kościół św. Mikołaja (Kostel sv. Mikulase)

Nad Placem Malostrańskim dominuje bryła kościoła św. Mikołaja dzieląc go na dwie części. Budowę kościoła rozpoczęto w 1703 roku, a ostatnich poprawek dokonano w 1761 roku - była to pokryta freskami nawa. Kościół św. Mikołaja to arcydzieło dwóch architektów, ojca i syna - Christopha i Kiliana Ignaza Dientzenhoferów. Byli oni największymi twórcami architektury praskiej późnego baroku, jednak żaden z nich nie dożył zakończenia wspólnego dzieła. Rzeźby, freski i malowidła zdobiące kościół zostały wykonane przez czołowych artystów tej epoki. Znajduje się tu m.in. piękne "Ukrzyżowanie Karela Skrety" z 1646 roku. Gruntowna restauracja kościoła w latach 50. XX wieku zatrzymała zniszczenia powstałe w ciągu 200 lat.

Most Karola (Karluv most)

Jest to niewątpliwie najbardziej znany zabytek w Pradze. Znajduje się na nim pełno straganów z wyrobami rzemieślników i pamiątkami. Łączy on Stare Miasto z Małą Straną. Na moście obowiązuje tylko ruch pieszy, ale dawniej mogły minąć się na nim aż cztery powozy. Wzdłuż mostu znajdują się rzeźby, które niestety nie są już oryginalne, gdyż zastąpiono je w obawie przed zniszczeniem wiernymi kopiami.

Do 1741 roku Most Karola był jedynym mostem na Wełtawie. Ma on 514 metrów długości i 10 metrów szerokości. Zaczęto go budować z polecenia Karola IV w 1357 roku, w miejscu dawnego mostu Judyty. Budowniczym tego mostu był Peter Parler. Początkowo most ten był ozdobiony tylko prostym krzyżem. Pierwsza rzeźba pojawiła się w 1683 roku i był nią wizerunek św. Jana Nepomucena. Od strony Starego Miasta Most Karola jest "zakończony" Staromiejską Wieżą Mostową, której autorem był także Peter Parler. Została ona zbudowana w XIV wieku i pełniła nie tylko funkcję ozdobną, ale przede wszystkim obronną.

Plac Wacława (Vaclavskie namesti)

Plac ten był świadkiem wielu ważnych wydarzeń najnowszej historii Czech. To właśnie tutaj w 1969 roku samospalenia dokonał student Jan Palach, a w listopadzie 1989 roku odbył się wiec protestacyjny przeciwko brutalnym akcjom policji, który był impulsem do Aksamitnej Rewolucji i odrzucenia komunizmu. "Plac" jest niezupełnie właściwą nazwą, używaną na określenie przestrzeni o długości 750 metrów i szerokości 60 metrów. Pierwotnie znajdował się tutaj koński targ, dzisiaj zaś wzdłuż placu ciągnie się rząd hoteli, restauracji i sklepów, będących odbiciem konsumpcyjnego stylu życia. Na placu dominuje okazały konny posąg św. Wacława, ustawiony w 1912 roku przed gmachem Muzeum Narodowego. Autorem odlanej w brązie rzeźby jest Josef Myslbek, czołowy rzeźbiarz czeski końca XIX wieku. Na postumencie pomnika umieszczono mniejsze figury patronów Czech. Obok znajduje się powstały spontanicznie symboliczny pomnik pamięci ofiar komunizmu.

Hotele: Czechy
Hotele: Praga
Hotele: Lotnisko Ruzyne (PRG) - Praga