Nazwa początkowo odnosiła się do dzwonu ze St Stephen Tower (ang. Wieża św. Szczepana), zwanej również the Clock Tower (ang. Wieża Zegarowa), należacej do Pałacu Westminsterskiego. Obecnie nazwa Big Ben odnosi się często zarówno do dzwonu, jak i zegara i samej Wieży.

Budowę tej neogotyckiej wieży podjęto zaraz po tym, jak znaczna część Pałacu spłonęła w 1834 roku. Projektantami byli m.in. Charles Barry i Augustus W. Pugin. Dzwon nazwany został od imienia sir Benjamina Halla, głównego komisarza robót w 1858 roku. Inne źródła podają, że ta zwyczajowa nazwa pochodzi od imienia Benjamina Caunta, popularnego w owym czasie atlety.

Ostateczne otwarcie nastąpiło 31 maja 1859 roku.

Dzwon waży 13 ton. Zegar jest największym zegarem w Wielkiej Brytanii. Cztery tarcze mają średnicę 7,5 m każda oraz wskazówki o długości 4,25 m. Podaje on niemalże dokładny czas i co kwadrans wybija melodie wzorowana na tej z dzwonu St Mary's Church (University Church) w Cambridge - jest to wariacja na temat kilku taktów z 'Mesjasza' Handla. O pólnocy 31 grudnia 1923 roku dźwięk zegara można było po raz pierwszy usłyszeć w radio BBC.

Opactwo Westminsterskie to najważniejsza, obok katedry w Canterbury i katedry św. Pawła w londyńskim City, świątynia angielska.

Opactwo począwszy od Wilhelma Zdobywcy (1066) jest miejscem koronacyjnym królów Anglii. Od XIII wieku opactwo to również miejsce pochówku królów i zasłużonych osób.

Wg legend pierwsza świątynia powstała w roku 616 na miejscu, które nazywano wówczas Thorney Island. Datę powstania pierwszego klasztoru należy jednak przenieść w okolice roku 800.

Prawie 250 lat później Edwarda Wyznawcę który z powodów politycznych nie mógł dotrzymać ślubów udania się na pielgrzymkę do Rzymu, w zamian za zwolnienie z tych ślubów, zgodnie z sugestią papieża, miał przebudować opactwo. Przebudowa miała miejsce w latach 1045-1050 (w stylu romańskim), a nowe opactwo konsekrowano 28 grudnia 1065 (na tydzień przed śmiercią króla), który został tam pochowany.

W roku 1220 Henryk III dobudował Lady Chapel, a 25 lat później rozpoczął

gruntowną przebudowę całego opactwa w kształcie, który zachował się do dziś.

Następna poważna przebudowa miała miejsce za Henryka VII w wieku XVI w stylu gotyku angielskiego. W roku 1534 Henryk VIII przejął opactwo w czasie swojej walki z kościołem katolickim, a w roku 1540 zlikwidował opactwo benedyktyńskie. Maria Tudor wskrzesiła opactwo na kilka lat, ale potem Elżbieta I ponownie go zlikwidowała. Dwie zachodnie wieże, w stylu neogotyckim, dzieło Nicholasa Hawksmoora, ucznia Wrena, dobudowano dopiero w roku 1745. Dalsza przebudowa i renowacja miała miejsce w XIX wieku.



Na terenie opactwa pochowanych jest ok. 3300 zmarłych. Wśród nich wybitni poeci i pisarze, muzycy, aktorzy, uczeni, politycy i architekci. Oprócz tego znajduje się tam ponad 600 tablic pamiątkowych poświeconych wybitnym osobom niepochowanym na terenie opactwa.

Pierwszym poetą pochowanym w Westminster Abbey był Geoffrey Chaucer w roku 1400. W opactwie znajdują się też groby Bena Jonsona, Samuela Johnsona, Karola Dickensa, Roberta Browninga i Rudyarda Kiplinga. Wielu poetów i pisarzy - np. z powodu mało przykładnego życia jakie prowadzili, albo braku uznania za życia - nie otrzymywało zgody na pochówek. Dopiero wiele lat po ich śmierci umieszczano tylko tablice pamiątkowe: wśrod nich Shakespeare, Burns, Blake, Keats, Byron, Shelley, D H Lawrence, Wordsworth, Thackerey, Hardy.

Pochowani uczeni: Sir Isaac Newton, Karol Darwin, Lord Kelvin, Ernest Rutherford.

Muzycy: Georg Friedrich Händel, Henry Purcell.

Architekci: Robert Adam, Sir William Chambers, Sir Charles Barry, Sir George Gilbert Scott.

Piccadilly Circus

Plac i skrzyżowanie głównych ulich w dzielnicy West End w Londynie, niedaleko Soho.

Miejsce rozpoznawalne na całym świecie głównie dzięki reklamom świetlnym umieszczonym na jednym z rogów placu. W centralnym miejscu znajduje się fontanna z figurką Erosa. Jest to miejsce spotkań Londyńczyków i atrakcja turystyczna Londynu. Bezpośrednio pod placem w podziemiach znajduje się stacja metra Piccadilly Circus.

Plac w centralnym Londynie położony w dawnym miejscu stajni królewskich. Jego budowę zaczęto w 1829 roku a w 1843 ustawiono na środku 55 metrową Kolumnę Nelsona. Plac zdobią także pomniki króla Jerzego IV, gen. Haveloka i gen. Napiera oraz fontanny sir Lutyensa. Jest to tradycyjne miejsce spotkań i zgromadzeń zarówno politycznych jak i sylwestrowych.

Oficjalna rezydencja brytyjskich monarchów i jednocześnie największym na świecie pałac królewski wciąż pełniący swą pierwotną funkcję. Oficjalna londynska rezydencja królowej.

Pałac został wybudowany w 1703 jako rezydencja miejska Księcia Buckingham. W roku 1762 król Anglii Jerzy III wszedł w posiadanie pałacu, który przekształcono w jego rezydencję prywatną. W ciągu kolejnych 75 lat, pałac wielokrotnie rozbudowywano by w roku 1837 ogłosić go oficjalną siedzibą brytyjskich monarchów.

Współcześnie Pałac Buckingham, prócz roli londyńskiej siedziby królowej Elżbiety II i rodziny królewskiej, jest również miejscem uroczystości państwowych oraz oficjalnych spotkań głów państw. Dla Brytyjczyków pałac stanowi symbol Wielkiej Brytanii; tutaj Londyńczycy składali kwiaty po śmierci księżnej Walii, Diany. Obecnie pewna cześć Pałacu udstępniona zwiedzającym. Na placu przed Pałacem stoi pomnik Królowej Victorii.

Czasem nazywane Millenium Wheel - największe koło obserwacyjne na świecie. Znajduje się w dzielnicy Lambeth w Londynie, na południowym brzegu Tamizy, między mostami Westminster i Hungerford. Eye ma wysokość 135 metrów. London Eye zaprojektowane zostało przez Davida Marksa i Julie Barfield, na kole znajdują się 32 klimatyzowane kapsuły pasażerskie połączone z zewnętrznym obwodem koła.

London Eye budowane było sekcjami, których części przetransportowywane były Tamizą. Otwarcia dokonał Premier Tony Blair 31 grudnia 1999 roku. Koło nie pracowało aż do marca 2000 roku.

W trakcie jednego pełnego obrotu można zobaczyć panoramę Londynu. Cały obrót trwa ok. 30 minut, a bilet kosztuje ok. £10.

Jeden z kilku królewskich parków w Londynie, położony na obszarze 2,5 km². Podzielony na dwie części przez jezioro Serpentine.

Hyde Park został założony w 1536 roku przez Henryka VIII, który pozyskał owe grunty od mnichów z Opactwa Westminsterskiego.

Większość obiektów architektonicznych w parku została zaprojektowana w latach 20. XIX wieku przez Decimusa Burtona. Od XIX wieku park stał się popularnym miejscem spotkań towarzyskich i wydarzeń kulturalnych.

To właśnie przed parkiem, na rogu północno–wschodnim, znajduje się Marble Arch. Była to oryginalna brama Pałacu Buckingham zbudowana w 1827 roku. Okazała się jednak za wąska dla królewskiej karety i przeniesiono ją w obecne miejsce w roku 1851.

Miejscem, któremu nazwa Hyde Park zawdzięcza swoje potoczne znaczenie - jako forum dla swobodnego wypowiadania wszelkich poglądów w imię wolności słowa - jest Speakers' Corner, położony w pobliżu Marble Arch. Jest to tradycyjne miejsce przemówień i debat (przemawiali tam m.in. Karol Marks i Włodzimierz Lenin), mających miejsce zwłaszcza w niedzielne poranki.

Obecnie jest to dzielnica Londynu, położona w jego południowo-wschodniej części, na południowym (prawym) brzegu Tamizy. Dawniej Greenwich było osobnym miastem.

W Greenwich znajduje się dawne astronomiczne Królewskie Obserwatorium (The Royal Greenwich Observatory). Zostało ono zbudowane przez króla Karola II w 1675 w celu poszerzania wiedzy geograficznej mającej służyć dalszym kolonialnym podbojom. Przez to obserwatorium wyznaczono przebieg południka zerowego, nazywanego także "południkiem Greenwich" (The Greenwich Meridian). Czas południka zerowego - Greenwich Mean Time (GMT) do 1986 uznawano za standardowy czas uniwersalny. Później został on zastąpiony przez Coordinated Universal Time (UTC). Obserwatorium zostało później przeniesione ze względu na utrudniającą obserwacje bliskość centrum Londynu, a w jego budynku mieści się obecnie muzeum astronomiczne. Obserwatorium znajduje się w Parku Greenwich (The Greenwich Park).

Nad Tamizą znajdują się: sławny herbaciany kliper "Cutty Sark" oraz jacht Sir Francisa Chichestera "Gypsy Moth IV". "Cutty Sark" zbudowano w Szkocji w 1869 jako żaglowiec do przewozu herbaty z Chin. Był to w ówczesnych czasach najszybszy kliper mogący w ciągu dnia przepłynąć 350 mil.

W roku 1997 Greenwich zostało wpisane przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa kulturalnego.

Znajduje się w jednej z 32 dzielnic Wielkiego Londynu (w London Borough of Merton), położony jest na południowy zachód od City. Odbywa się tam najstarszy turniej tenisowy w świecie. Rozgrywany jest on od 1877 roku jako mistrzostwa Anglii, zaliczany jest do turniejów Wielkiego Szlema. Uznawany jest za nieoficjalne mistrzostwa świata na kortach trawiastych. Aktualnym mistrzem Wimbledonu jest Szwajcar Roger Federer, który 3. lipca 2005 r. po raz drugi z rzędu pokonał w finale tego turnieju Amerykanina Andy'ego Roddicka, tym razem w trzech setach 6:2 7:6(2) 6:4, by po raz trzeci z rzędu wywalczyć najwyższe trofeum w najważniejszym turnieju tenisowym świata. Tym samym dołączył do Pete'a Samprasa, Björna Borga i Freda Perry'ego, którzy również wygrywali tu co najmniej trzy razy pod rząd. Aktualną mistrzynią jest Amerykanka Venus Williams, która 2. lipca 2005 r. pokonała w finale 4:6 7:6(4) 9:7 swoją rodaczkę Lindsay Davenport.
Tekst i zdjęcia na licencji GNU | Źródło