|
Szukasz hotelu w Barcelonie?
Kościół Sagrada Familia
Na ulicy Mallorca znajduję się
najbardziej znany symbol Barcelony i zarazem najambitniejsze dzieło
Antonio Gaudiego, czyli Sagrada Familia. Budowę katedry Świętej Rodziny
zlecono Gaudiemu w 1883 roku, gdy miał on 30 lat. W 1926 roku, kiedy to
uległ śmiertelnemu wypadkowi na skrzyżowaniu ulic Gran Via i Bailen,
mógł zobaczyć jedną wykończoną wieżę boczną wschodniej fasady. Dzięki
szkicom i notatkom, które pozostawił Gaudi, możliwa była kontynuacja
ambitnego projektu. Plan świątyni ma kształt krzyża, na którego każdym
ramieniu znajdują się fasady Stacji Drogi Krzyżowej (Narodzin na
wschodzi i Męczeństwa na zachodzie). Nawa główna zgodnie z zamierzeniem
Gaudiego miała osiągnąć 170 metrów wysokości, zostać zwieńczona ogromną
kopułą i otoczona pięcioma dodatkowymi wieżami symbolizującymi Dziewicę
Marię i Ewangelistów. W oglądanym obecnie kościele, należy odróżnić
część bezpośrednio nadzorowaną przez Gaudiego (krypta, mur absydy,
portal Narodzin) od tej, która została dobudowana póĽniej, pod
kierunkiem grupy architektów próbujących interpretować trudne i
skomplikowane szkice przez niego zostawione. W latach 1953-76
wzniesione zostały wieże fasady Męczeństwa, której motywy zdobnicze
zaprojektował współczesny rzeĽbiarz, Subirachs, z zamiarem przywrócenia
konstrukcji świątyni ducha artysty. W chwili obecnej trwają prace nad
fasadą Chwały i zadaszeniem centralnej nawy.
Las Ramblas
Do 1444 roku Las Ramblas było wolnym od
zabudowań obszarem. Ostateczne zagospodarowanie tego terenu nastąpiło
dopiero w XVIII wieku i zostało zaprojektowane na wzór francuskich
bulwarów, z centralnym chodnikiem do spacerowania, jezdnią dla ruchu
kołowego po jego obu stronach i drzewami posadzonymi wzdłuż całej
długości. "Najpiękniejsza ulica na świecie" - jak bywa często określana
- ma długość 1180 metrów i jest dzisiaj najsłynniejszą aleją zarówno w
Barcelonie jak i całej Hiszpanii. Tradycja podaje, że cudzoziemcy
przybywający do Barcelony pierwsze swe kroki powinni skierować właśnie
na Las Ramblas i wypić łyk wody ze Ľródełka Canaletes. Zgodnie z
legenda, każdy kto napije się wody z tego Ľródełka powróci jeszcze do
Barcelony. Ulica ta w rzeczywistości jest ciągiem alei o różnych
nazwach i odmiennym wyglądzie. Pierwsza z nich, rozpoczynając od Plaza
de Cataluna, to Rambla de Canaletes, której nazwa bierze się od wyżej
wspomnianego Ľródełka. Drugi odcinek to tak zwana Rambla de los
Estudios (Rambla Studiów), dalej Rambla de San Jose (Świętego Józefa)
przechrzczona na Rambla de las Flores (Rambla Kwiaów), z powodu
wystawianej tam na sprzedaż ogromnej ilości kwiatów i roślin. Odcinek
ten zakończony jest Placem Boqueria, gdzie znajduje się wkomponowaną w
bruk mozaika Joana Miro. Za placem zaczyna się Rambla de los Capuchinos
(Rambla Kapucynów) inaczej zwana Pla del Teatre - od znajdującej się
tam fasady dawnego Tetro Principal de Barcelona. Ostatnim odcinkiem
jest Rambla de Santa Monica (Rambla Świętej Moniki), która to dobiega
do pomnika Krzysztofa Kolumba. Na całej długości Las Ramblas pełne są
stoisk z kwiatami, roślinami, zwierzętami domowymi, ptakami oraz
kiosków z gazetami i książkami. Jednym z najlepszych momentów by
odwiedzić i pospacerować po tek ulicy jest dzień obchodów święta Sant
Jordi (Świętego Jerzego), patrona Katalonii. Zgodnie z tradycją, w tym
dniu mężczyzna powinien podarować czerwoną różę ukochanej kobiecie, zaś
ta powinna zrewanżować mu się książka...
Pałac Narodowy (Palacio Nacional), Magiczna Fontanna (Fuenta Magica) i Plac Hiszpański (Plaza de Espana)
Pałac został zaprojektowany przez
inżyniera Carlesa Buegas na Wystawę Światową w 1920 roku jako Pawilon
Elektryczności. Przed główną fasadą pałacu znajduje się majestatyczna,
oświetlona fontanna - również dzieło Buegas. Fontanna ta jest jednym z
symboli miasta: strumienie wody mogą przybierać nieskończoną ilość form
i kolorów dzięki nowatorskiemu, biorąc pod uwagę epokę, w której ją
skonstruowano, systemowi, składającemu się z dwóch koncentrycznych mis
umieszczonych na różnych poziomach. Przepływ wody w fontannie to 2430
litrów na sekundę, natomiast główny strumień wzbija się na wysokość 50
metrów. Pompy i wentylatory o ogólnej mocy 1413 koni mechanicznych,
podobnie jak 4730 żarówek, o mocy 1445 kW, to energia która ożywia
fontannę. W nocy, Palacio Nacional, usytuowany za fontanną, rzuca w
niebo dziewięć (bowiem tyle liter ma słowo Barcelona) snopów
świetlnych, które w połączeniu z magicznymi kształtami i kolorami
fontanny tworzą jedno z piękniejszych spektakli jakie oferuje miasto.
Przed fontanną i Pałacem Narodowym znajduje się Plac Hiszpański, który
został on po raz pierwszy zagospodarowany w 1908 roku. W centrum placu
znajduje się fontanna projektu Jujola, ucznia Gaudiego, która
przedstawia morza opływające Półwysep Iberyjski.
Plac Kataloński (Plaza de Cataluna)
Plac ten jest sercem Barcelony,
miejscem gdzie przecinają się główne aleje miasta i wznoszą
najznakomitsze budynki. Jest to także miejsce spotkań i ośrodek życia
towarzyskiego mieszkańców
miasta. Plac Kataloński został wytyczony w XIX wieku a swój ostateczny
kształt osiągnął w 1927 roku dzięki architektowi Fancescowi Nebot,
który zaprojektował również budynek, znajdujący się na tym samym placu,
będący obecnie siedzibą przedsiębiorstwa Telefonica. W górnej części
placu znajdują się dwie duże fontanny, które dzięki współgraniu wody i
światła nadają mu wyjątkowy charakter. Plaza de Cataluna stanowi punkt
wyjściowy wielu tras spacerowych po mieście: Las Ramblas, port i Paseo
de Gracia. Oprócz tego jest on autentycznym centrum handlowym, gdzie
można dokonać wszelkiego rodzaju zakupów.
Camp Nou
Stadion
ten powstał według projektu Francesca Mitjans w 1957 roku. Został on
unowocześniony i powiększony w 1982 roku, gdy liczbę miejsc na
trybunach zwiększono z 43 tys. do prawie 110 tys. Futbol Club
Barcelona, założony został w 1899 roku przez Hansa Gampera, liczy ponad
100 tys. członków i cieszy się wielką akceptacją społeczną obywateli
Barcelony i reszty Katalonii. Podczas dyktatury generała Franco
(1939-75) stał się symbolem oporu wobec reżymu i manifestowania
katalanizmu. W okresie, kiedy wywieszanie flagi katalońskiej było
zabronione, społeczeństwo kibicowało działaniu klubu, nadając meczom z
Realem Madryt specyficznego symbolizmu. Zarówno stuletnia historia, jak
i spektakularny przebieg kariery sportowej, tak klubu piłki nożnej jak
i pozostałych dwunastu reprezentowanych tu dyscyplin sportowych
uczyniły z FC Barcelona najważniejsze zrzeszenie sportowe Europy.
Barcelona FC jest obecnie przykładem zarządzania kapitałem , gdyż jako
jeden z nielicznych klubów sportowych potrafi finansować swą
działalność własnymi środkami, powiększając je co roku, podobnie jak
własny stan majątkowy.
Park Güell (Parque Güell)
Park Güell (hiszp. Parque Güell, katal. Parc Güell) - duży ogród z elementami architektonicznymi w Barcelonie przy ulicy Olot, boczmej aleii Santuari de la Muntanya, w północno-centralnej części miasta. Zaprojektowany przez katalońskiego architekta Antonio Gaudíego na życzenie jego przyjaciela Eusebi Güella, przemysłowca barcelońskiego, który - zauroczony angieslkimi "miastami-ogrodami" - przedsięwzięcie sfinansował. Projekt w założeniu był osiedlem dla bogatej burżuazji mającym powstać na powierzchni 20 ha w pobliżu tzw. Łysej Góry. Prace trwały w latch 1900-1914. Projektu tego Gaudí nigdy nie ukończył. W 1922 roku Władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski. Najciekawszymi elementami parku są: - Dawna brama wejściowa z ktego żelaza wraz z przyległymi do niej pawilonami.
- Schody wejściowe do głównego pawlionu. Gaudí umieścił w nich trzy wysepki; pierwszej nadał formę groty, drugiej - węża na tle katalońskiej flagi - symbolu mądrości, trzeciej - salamandry - symbolu Plutona.
- Sala Kolumnowa - główny pawilon, który miał służyć za targ. Liczy 86 kolumn o wzorach antycznych, w których środku są specjalne kanały umożliwające spływ wody z położonego nad pawilonem tarasu. Dach sali ma kształt falisty i ułatwia tym bardziej spływ deszczówki.
- Taras nad pawilonem kolumnowym przez architekta był nazywany teatrem greckim. Opasany jest wyjątkowo długą ławką, która jest jednocześnie gzymsem pawilonu pod nim.
- Dom, w którym mieszkał Gaudí nim przeprowadził się w pobliże Sagrada Familia. Mieści sie tam muzeum artysty.
W 1969 roku wpisano park na listę narodowych dóbr kultury, a od 1984 roku obiekt znajduje się na na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Hotele Hiszpania
Hotele Barcelona
Hotele: Lotnisko w Barcelonie (BCN) - Barcelona |